Ekranizacja bestsellerowej powieści, znakomita obsada (Daniel Craig i Nicole Kidman) oraz perfekcyjne efekty specjalne. Film rozgrywa się w kilku równoległych światach, ale tak naprawdę opowiada o uniwersalnych sprawach: relacjach między dziećmi i dorosłymi, o przyjaźni, odwadze, lojalności i wolnej woli. Duże brawa za udany debiut dla 12-letniej Dakoty Blue Richards. Żeby uratować swojego filmowego przyjaciela, wyrusza w fantastyczną podróż, w czasie której spotka żeglarzy, tajemniczą czarownicę, pancernego niedźwiedzia, teksaskiego aeronautę. Ale spokojnie, nie zgubi się. Właściwą drogę pomoże jej znaleźć Złoty kompas.

Film według książki o tym samym tytule, w wielu miejscach dosyć drastycznie odbiega od pierwowzoru. Nie ujmuje to jednak filmowi walorów prawdziwego fantasy. Większość skrótów została podyktowana wymogami X muzy i ma wpływu na całą zawartość. Inny świat, równoległy do naszego, trochę podobny, ale jednak inny. Pullmann w swojej książce wymyślił rzeczywistość, w której ludzka dusza nie mieszka w ciele, ale w innym stworzeniu. W zwierzęciu, które równocześnie jest przywiązane do człowieka i może z nim rozmawiać, udzielać mu rad, a w dzieciństwie także zmieniać kształt. Pamiętacie stwierdzenie, że pies upodabnia się do właściciela (lub odwrotnie:)? Pullmann to rozwinął. Dusze jego bohaterów przybierają postacie takich zwierząt, które pasują do ich charakterów, bądź wykonywanego przez nich zawodu. Książka wyjaśnia to znacznie dokładniej niż film, jednak animacje gadających zwierząt, które jeszcze do tego zmieniają swój kształt prawie w "locie". Mimika zwierząt (dusz) odzwierciedla nastroje ludzi. I to rzeczywiście się w filmie udało. Szczególnie małpa pani Coulter (Nicolle Kidman) znakomicie mimiką pokazuje stan duszy pięknej właścicielki, która choć sama panuje nad emocjami, to jej małpa jest w tym kierunku nieco mniej uzdolniona. Kidman znakomicie zagrała chłodną i wyniosłą piękność. Równie świetnie została zagrana postać Lyry. Animacja niedźwiedzia pancernego zasługuje na również na uwagę. Bardzo jestem ciekawa, jak twórcy filmu poradzą sobie z kolejnymi częściami trylogii....

Początkowo Adam Godley miał podkładać głos Pantalaimona, lecz zastąpił go Freddie Highmore.

Imię Serafina Pekkala autor Philip Pullman znalazł w fińskiej książce telefonicznej.

Niektóre sceny były kręcone w skandynawskich plenerach, takich jak Norwegia i Svalbard, lecz aktorzy nie brali w nich udziału, ponieważ producenci obawiali się, że mogą zachorować ze względu na ekstremalnie niskie temperatury.